Caelora

De kluis en een geslaagd plan

Eenmaal aangekomen in de ziggurat stonden we voor een puzzel. Een kamer met verschillende hendels en een gelijk aantal instrumenten aan de muur. Tegenover die muur een tweetal valhekken die leidden naar een ruimte waar het licht, dat wij volgen, zich naartoe begaf.

Een drietal kleine, vurige wezens kwam op ons af en boden aan om de kleinere ziggurat aan ons te verkopen. Deze listige wezens lijken nauwelijks te vertrouwen, maar na hun dreigementen hadden we weinig keus. Marvin betaalde de wezens opdat zij ons niet aan zouden vallen, nu hadden we gelukkig wel meer tijd om de puzzel op te lossen.

Na wat proberen, vallen en opstaan, lukte het ons om de doorgang vrij te maken, maar niet voordat we ook een verkeerde volgorde van hendels hadden geprobeerd wat resulteerde in een pijnlijk stoombad.

Nu we de puzzel hadden opgelost konden we de kleine ziggurat in de kamer achter de valhekken betreden. Via nog een portaal werden we in een zware storm van stof geplaatst. Het enige nog zichtbare was het licht dat ons moest leiden naar Olo. En dat deed het.

Het licht bracht ons naar het oog van de storm, hier vonden wij niet alleen Olo maar ook nog een tweede figuur. Dit grote, duistere figuur boog zich over Olo en leek weinig goeds met hem van plan. Dit wezen had een gehoornde duivelse kop, lelijke donkere vleugels, en het was niet goed te zien waar het werkelijke wezen eindigde en de schaduw begon, het leek wel een deel van de schaduw zelf te zijn!

We hadden deze twee figuren helaas niet ongemerkt gevonden, dit merkten we toen het wezen tegen ons sprak in onze hoofden. Ik ga er tenminste van uit dat ik niet de enige was die het wezen heeft horen spreken. Het wezen sprak ons toe en stuurde Olo op ons af om “te laten zien hoeveel we in zulk een korte tijd bereikt hebben”. Hierop liet het wezen Olo terug naar de grond zweven. Olo keek ons aan maar zijn ogen waren leeg en er gloeide een symbool van een ramshoofd op zijn eigen voorhoofd. Olo was zichzelf niet meer.

Het lukte ons om de duivel met licht te verdrijven zonder Olo al te veel te hoeven kwetsen. Het wezen lijkt helaas niet compleet verslagen, slechts gevlucht. We zouden er goed aan doen om deze ontmoeting niet al te snel te vergeten. Terwijl het beest vluchtte slaagde Ajani erin om iets uit de storm te vissen, het lijkt een mooi versierde kleine staf, zijn nut mag het later bewijzen. Intussen hadden wij Olo onder onze hoede, hoewel bewusteloos leek hij relatief in orde. Een volgende portaal opende zich voor ons, vooruit was de enige optie.

Door dit volgende portaal kwamen we in de ogenschijnlijke kluis van de academie van Stanehold. We ontdekten dat het object dat gestolen is door Lennix’ handlangers in de kluis geregistreerd stond als “de redder van de familie Stane”. Er lagen hier veel waardevolle voorwerpen maar het meest waardevolle in deze kamer, Olo, namen wij weer mee naar buiten.

Terug in de academie wist Tibet ons te vertellen over de vermiste staf. Een robijnen scepter die volgens de legende een geneeskrachtige gave bevatte. Een gave die het leven van de oprichter van de stad, Eram Stanehold, wist te redden nadat hij ongeneeslijk ziek leek te zijn geworden. Helaas was dit het laatste wat de staf deed voordat deze zijn krachten verloor.
Het lukte Marvin om het geld, wat hij betaald had voor de ziggurat, vergoed te krijgen uit de kas van de academie, al weet ik niet zeker of dit is wat Tibet bedoelde toen hij zei dat we Robert namens hem moesten vertellen om wat “liever voor ons te zijn”.

Nu we Olo weer teruggebracht hadden bij Tibet vertrok Sal alvast in de richting van Mundur’s landhuis en verzamelden Marvin, Mazmoir, en ikzelf bij de King’s Bottle om nog een keer goed uit te rusten voordat we ons plan met het feest van Mundur in werking zouden zetten. Intussen was Ajani nog even snel langs Reward geweest, waarvoor precies zou ik eigenlijk niet weten, maar hij had een behoorlijk goed humeur toen hij terug kwam.

Na onze welverdiende rust vertrokken Mazmoir en Marvin om samen nog wat healing potions te kopen. Vervolgens verzamelden wij allemaal bij Mundur’s landhuis om voorbereidingen te treffen. Er werd een plan opgesteld waarbij Marvin zich zou vermommen en voordoen als Mundur terwijl wij de echte Mundur zouden beschermen.

Iedereen nam zijn plek in en het feest ging van start. Niet lang daarna werd ik benaderd door Kaley. Ze vroeg mij om de rest over te halen om een laatste keer naar Lennix te komen luisteren om zijn kant van het verhaal helemaal te kunnen horen. Aangezien zij het risico nam om ongewapend ons te benaderen voor dit verzoek beloofde ik haar dat in ieder geval ikzelf zou komen met de intentie te luisteren. Ik heb immers alleen maar verhalen gehoord over Lennix en een keer met hem gevochten, verder weet ik niks van hem af. Nadat Kaley vertrok kon ik mij weer richten op het feest wat in volle gang was.

Reward sprak de aanwezigen toe en vertelde hen zijn uitkijk op de oorlog, hij wilde vrede sluiten in plaats van de andere rassen te verslaan, iets wat ik alleen maar toe kan juichen. Vervolgens eerde hij Mazmoir en Ajani, die onze kleine groep vertegenwoordigden, ook heten wij blijkbaar “de Leruevians”. Niet veel later bleek Reed, de ingehuurde bodyguard van Mundur, vervangen te zijn door een bedrieger! Hij probeerde Mundur te vermoorden, niet wetende dat hij eigenlijk de vermomde Marvin tegenover zich had. Hoewel de feestgangers in paniek schoten konden wij ons makkelijk ontdoen van de bedrieger en hadden we hem snel gearresteerd.

Hoewel het plan goed had gewerkt kregen we helaas weinig informatie uit de bedrieger, Martin genaamd. Ajani en Marvin wilden meewerken aan zijn ontsnapping maar ik heb hem toch laten arresteren, een moordenaar kun je niet zomaar laten lopen. We zullen op een andere manier aan informatie over de Shadowcloaks moeten komen.

Voorlopig kunnen we blij zijn dat we een poging tot moord hebben kunnen voorkomen en is het nu tijd om uit te rusten. Hopelijk krijg ik de rest morgen zo ver om Lennix’ kant van het verhaal aan te horen, dan weten we hopelijk in ieder geval wat er precies aan de hand is.

Comments

DaveyvdBerg basholten

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.